Twee weken Egypte met m'n beste vriend

Egypte stond al een tijdje op mijn lijst. Niet omdat ik ineens gek ben op piramides, maar omdat het gewoon een raar land is. Groot, oud, vol contrasten. En David wilde mee.

We boekten twee vliegtickets en maakten zo goed als geen verdere plannen.

Cairo

We kwamen laat aan. De taxi vanuit het vliegveld was al een eyeopener. Vijf rijbanen, één rijstrook, iedereen claxonneert maar niemand lijkt echt boos. Het werkt op een of andere manier.

Dag 2 was Oud-Cairo. De smalle straatjes van Khan el-Khalili, de geur van koffie en kruiden, handelaars die je van vijf meter afstand al aanroepen. Het voelt chaotisch en tegelijk precies goed. Je loopt zonder doel en komt vanzelf ergens interessants uit.

Daarna de Piramides van Giza. We namen een taxi en boekten ter plekke een kamelentocht. Je rijdt letterlijk de woestijn in met drie piramides voor je, stof in de lucht, en een kameel die zijn eigen agenda heeft. Het was 35 graden en de zon deed zijn ding.

’s Avonds terug in de stad. Cairo bij nacht heeft een ander tempo dan overdag. We aten op een dakterras en gingen laat naar bed.

De nachttrein naar Aswan

Van Cairo namen we ‘s avonds de slaaptrein richting Aswan. Je stapt in, de trein rijdt weg, en als je de volgende ochtend wakker wordt ben je 900 kilometer naar het zuiden.

Aswan

Aswan verraste me. Na Cairo verwacht je niet zo’n rustige stad. Het tempo ligt lager, de straten zijn smaller, de Nijl is overal aanwezig.

Op dag 4 huurden we tegen zonsondergang een felucca. Een traditionele zeilboot, ingericht met kleurrijke versieringen en Arabische opschriften. We voeren een uur over de Nijl, langs Elephantine Island, terwijl de zon langzaam zakte. Geen wifi, geen druk. Gewoon water en stilte.

Luxor

Met de ochtendtrein verder naar Luxor. Dag 6 was Karnak en de Luxor Tempel. Dag 7 de Westoever: Vallei der Koningen, de Hatsjepsoet Tempel. Het was indrukwekkend. Ook erg warm.

Maar het hoogtepunt van Luxor stond op dag 8: luchtballon.

We stonden om 04:00 op. In het donker op een lege vlakte staan terwijl twintig ballonnen langzaam worden opgeblazen is al iets op zich. Dan kom je de grond los. Langzaam ga je omhoog. En op het moment dat je boven de rotswanden uitkomt en de zon net aan de horizon breekt, zie je de hele Nijlvallei voor je liggen. Andere ballonnen om je heen. Onder je de tempels. David en ik zeiden geen woord.

Hurghada

Met de bus vanuit Luxor naar Hurghada. De stad zelf is een toeristenoord aan de Rode Zee, dat is meteen duidelijk als je aankomt. Maar we waren er voor één ding: een quadtour door de woestijn.

De gids nam ons mee de woestijn in. Rood zand, rotsen, een vlakte zo ver je kunt zien. Op een gegeven moment stopten we en kwamen er twee Egyptische kinderen aanrennen die gewoon meereden en lachten alsof ze er dagelijks op stonden. Dat deden ze waarschijnlijk ook.

Sharm el-Sheikh

Van Hurghada namen we een boot naar Sharm el-Sheikh. Drie dagen aan de kust. Het voornaamste plan: duiken in de Rode Zee.

Het water is anders dan je verwacht. Helder, warm, koraal op twee meter diepte. David dook voor het eerst in open water. De gezichtsuitdrukking toen hij bovenkwam zei genoeg.

Afsluiting

Op de laatste dag vertrok David ‘s avonds vroeg. Ik had een vlucht later die nacht. Een paar uur alleen op een terras in Sharm, koffie, terugkijken op twee weken.

Egypte is raar, groot, chaotisch en soms frustrerend. En dat was precies waarom het goed was.